Madali

Kailangan kong lampasin lahat ng pinagkakamalian ko at lunasan ang ugaling mali.


Nagmamadalian ako.

Malalim ang salitang iyon.

Madalian. Ang ugat noon'y "dali."
Dali - "easy."
Madali iyon. - "that's easy."
Pag ginamit ang salita bilang pangdiwa
dalian - "rush; hasten"

Ang lai ko dito ay inaakala ko nag "madali" itong business plan ko. Kung iyon ang pagasa ko, susunid tuloy na magmamadaliin.


Kaya madali akong napapagod - dahil palagay ko madali ang kailangan gawin.




Di pwede iyan.



...



Pinakita ni Enrique ang pictures galing sa lakbay nila sa Metro Manila.

Tilang masayang masaya ang lahat. Maganda ang mga pictures doon.
Tapos natisod ko ang mga pictures ni Mamang Rosita.


Tilang mabuti din na di ako natuloy sa paguuwi.

Hagap ko'y malulubog sa luha.



Tapos natisod ko itong malaking clan picture shot. Ang dami nating kamaganak. Nakita ko si Tita Ellis at may suot siyang facemask na sinusuot sa hospital.
Sabi ni Enrique na kailangan isuot iyon kung papasok sa silid ni Mamang.
Maaaring mahahawa siya sa hininga mo.

My God.

Maaaring masaktan ang mahal ko sa hininga ko.



Masamang pagisip naman iyon.
Lampas na ang kasaysayan. Pinili ko ang paggagawa ko.
Sugod na sa susunod.



~ Sulong.

Maliwanag

Muntik na akong bumalik sa Pilipinas itong huling linggo.

Ngayong, balak kong umiwi itong December.

Nais kong magpaalam kay Mamang.



...



Maliwanag ang hinaharapan.
Pinagiisipin ko lang tuloy ang Pilipinas.
Meron na akong mga productions na ginuguhit.




~ Kung gumiri'y parang tandang.

Rosita

Sa Biyernes, pinaandar ko ang hard drive ko para magtrabaho. Hindi umiikot.
Malas!

Bumangon ako sa Sabado. Pinaandar ko ang laptop at pinaandar ko din ang hard drive. Pagasa ko'y mawawala ang problema. Dahan dahan naman kasi ako sa mga hard drives ko. Paanong masisira siya?
Di umandar.
Lousy.
Habang nasa computer ako, binuksan ko ang Facebook.
Status in Edward na kamamatay ang lola ni Gigi.
Mabilis umikot ang balita.
Tinext ko si Dad.
Tinext ko si Tita Ellis.
Balik ako sa trabaho.
Pag balik ko sa iPhone upang marinig itong recording, meron tumatawag sa akin.
Si Nanang.
Narinig ko din ang balita.
Pinili ko ang buhay.

~ Pinagmumultuhan ako.

Bulabog

Pinapatulan ko ang ugali ko. Lalo na kong tinatanong saan ang kalayaan.

Sa Ghana, paglipat ko sa NYU faculty house, wala akong hadlangan. Kaya kong maging maingay pag gising. At kaya kong maging maingay sa gabi.

Samantala, pag meron akong roommate o kasama, dapat ipipigil ko magpatugtog ng music ng malakas sa umaga. Iba talaga ang pagsimula ng araw kung natutugtog ko ang musica ng malakas.

Paglipat ko dito sa Brooklyn, madalas ang paglakbay ni Jackie at nagkakaroon ako ng recording sessions. Ngunit pagnarito siya at ngayon na narito si Brooke, nagiiba ang ugali ko at ayaw kong bubulabugin sila.


Kaya commitment-phobic ako, kamo.




~ Ako lang dapat ang hari ng sarili kong ugali.

Bagong Kaugnayan

Nababasa ko na dapat aaminin natin sa sarili ang mga pagkakahina natin.

Ang pinakamasama ay ang pagsisinungaling sa sarili natin.

Natatakot ako.

Tawag nila dito ay "stage fright."
Tawag din nito'y "phone fear."

Natatakot ako dahil sa mga masasamang nangyayari sa panahong lumipas. Naaalaala ko mga mabuting paggagawang nais kong gawin, tapos ang sagot ng tao'y masama. Natatakot akong magumpisa ng mga bagong kaugnayang sa tao.

Dapat kahit masama ang loob na nararamdaman ng tao sa mabubuting paggagawa ko, hindi ako pipigil. Dapat tuloy tuloy ang paggagawa ko.



~ Ano pa ang buhay kundi magumpisa ng mga bagong kaugnayan at hanapin ang tunay na kaibigan habang buhay pa tayo?