May kaunting karamdaman ako na inaasam ko ang pinagdaanan ko.
Halimbawa, noon bagong dating ako sa US, mula sa Ghana, maraming buwan ang lumampas at talagang nais kong bumalik doon.
Kahit kung naaalaala ko din na naghirap din ako sa paglalakad sa mainit na araw sa lungsod... kahit kung naaalaala ko din na maaaring mahahawa ng malaria ako kung kinagat ako ng lamok...
matamis din ang pagalaala ko ng Ghana.
Ganoon din ang pagalaala ko sa New Jersey.
Sa totoo lang, inaasam ko ang huling panahon na tag-init. Mararaming mga concerts ang nadalawin ko. Madami ang nasulat ko.
Naiisip ko lang, halimbawa, ang concert in Erykah Badu na 'di ko natapos. Mahaba ang pila at naiikot ng pila ang bloke. Ngunit, kahit di ko napanood ang buong concert, alam ko na masaya ako sa panahon na iyan. Nakita ko ang magaling na artista na nais kong makita.
Muntik ko nang nararamdaman na nais kong bumalik sa panahon na iyon. Baka dahil sa panahon na iyon, kaunti ang mga bagay sa isip ko.
Ngunit kahit parang nais kong balikan ang panahon iyon... nakilipas na iyon at haharapin ko ang susunod sa kinabukasan.
Monday, January 26, 2009
Sunday, January 25, 2009
Pagmamalabis
Dapat maunawain ko ang balaan ni Dad na huwag magpamamalabis.
Abuse.
Halimbawa, ang unang kotse ko. Di ko napapansin ng mabuti ang maliit na pagkakasira. Tuloy, nagiging malaki ang miliit. Sa huli, walang daig ang problema sa laki.
Malayo ang dinaanan ng kotseng iyon. Philadelphia. Pomona. Atlantic City.
Ngayon, pinagiisipin ko ang pamamalabis sa sariling katawan.
Nagwawala ako ng kaunti kung tuloy pa ang "overnight week" ko sa linggong ito.
Nagbibigay ako. Walang daig ang pagbibigay ko. Kailan magkikita? Dapat sa pagbibigay ko sa trabaho di ako nagmamalabis din.
Do not abuse yourself.
Abuse.
Halimbawa, ang unang kotse ko. Di ko napapansin ng mabuti ang maliit na pagkakasira. Tuloy, nagiging malaki ang miliit. Sa huli, walang daig ang problema sa laki.
Malayo ang dinaanan ng kotseng iyon. Philadelphia. Pomona. Atlantic City.
Ngayon, pinagiisipin ko ang pamamalabis sa sariling katawan.
Nagwawala ako ng kaunti kung tuloy pa ang "overnight week" ko sa linggong ito.
Nagbibigay ako. Walang daig ang pagbibigay ko. Kailan magkikita? Dapat sa pagbibigay ko sa trabaho di ako nagmamalabis din.
Do not abuse yourself.
Thursday, January 22, 2009
Salamangkero
Sa tren pauwi, may salamangkero sa tren. May dala-dala siyang entablado at kahon. Maliit ang pagumpisa niya. Halimbawa, nawawala ang panyero niya. Sa huli, meron siyang ibon na biglang lumitaw sa supot niya.
Cute.
Nagbibigyan ng tao ang $1. Ako, meron lang sukli.
Habang binigyan ko ang sukli ko, pinatulan ko ang mukha niya at ang sagot niya ay di katulad ng sagot sa iba. Sa babaeng tumatayo sa tabi ko, parang ngumiti siya. Sa akin, parang mahirap ang pagngingiti.
Oh well.
Naisipin ko lang ang bagong account ko ngayon. "Ang liit, pare!" kamo. $500. $10 ang comisyon niyan.
Siyempre, huminto na ako sa pagpapaalam kay Nanang ng balita katulad nito.
May kaunting tao na kaya nilang makita saan ang halaga.
Malaki ang pagngiti ko noon tiningnan ko ang salamangkero.
Kung may tiwala siya, dapat maiisipin niya na sa susunod ako'y may kaya sa bulsa.
Madalang tayong nagpapasalamat sa mga tanging karapatan natin.
Cute.
Nagbibigyan ng tao ang $1. Ako, meron lang sukli.
Habang binigyan ko ang sukli ko, pinatulan ko ang mukha niya at ang sagot niya ay di katulad ng sagot sa iba. Sa babaeng tumatayo sa tabi ko, parang ngumiti siya. Sa akin, parang mahirap ang pagngingiti.
Oh well.
Naisipin ko lang ang bagong account ko ngayon. "Ang liit, pare!" kamo. $500. $10 ang comisyon niyan.
Siyempre, huminto na ako sa pagpapaalam kay Nanang ng balita katulad nito.
May kaunting tao na kaya nilang makita saan ang halaga.
Malaki ang pagngiti ko noon tiningnan ko ang salamangkero.
Kung may tiwala siya, dapat maiisipin niya na sa susunod ako'y may kaya sa bulsa.
Madalang tayong nagpapasalamat sa mga tanging karapatan natin.
Wednesday, January 21, 2009
Dito na
Ang pakiramdam ko'y parang bagong dating lang ako dito.
Masarap din ang pakiramdam kung wasto ang pananaw mo.
Totoo na maaaring mapapansin ko ang masasama sa buhay ko ngayon. Utang... utang ng loob... mga kulang...
Ngunit dapat ang maliwanag ang dapat palaging pinapatulan. Ako'y isang taon na sa NYC. Lumalaki ang abot ng music ko. Kahit kung mabagal ang pakiramdam sa pagbabago, dapat dahan-dahan.
Dapat di ko malimutan na ang kailangan kong gawin ang humabol ng new accounts at mag book ng shows. Iyon na lang ang naiiwan upang babago ang kalagayan ng music at business ko.
Iyan ang layunin.
Masarap din ang pakiramdam kung wasto ang pananaw mo.
Totoo na maaaring mapapansin ko ang masasama sa buhay ko ngayon. Utang... utang ng loob... mga kulang...
Ngunit dapat ang maliwanag ang dapat palaging pinapatulan. Ako'y isang taon na sa NYC. Lumalaki ang abot ng music ko. Kahit kung mabagal ang pakiramdam sa pagbabago, dapat dahan-dahan.
Dapat di ko malimutan na ang kailangan kong gawin ang humabol ng new accounts at mag book ng shows. Iyon na lang ang naiiwan upang babago ang kalagayan ng music at business ko.
Iyan ang layunin.
Friday, January 16, 2009
Nagwawala
Dapat di ako nahihiya pag ako'y nagtratrabaho sa harap ng tao.
Naiisip ko ito dahil kahit sanay akong magpatugtog sa harap ng nanonood, parang nawawala ang tiwala ko. Ang naiisip ko tuloy ay "ano ang akala ng naririnig?"
Alam ko na ako'y natatakot ng kaunti dahil mabagal ang paguumpisa ko ng trabahong iyon.
Malabo ng kaunti?
Ang naaalaala ko lang ang paguumpisa ko kahapon. Pagtapos ng lunch, inumpisa ko ang USA cycle. Tinawagan ko ang isang Yellow ko. Kinakabado ako bago binaba ko ang phone.
Tapos kinakabado din ako pag tawag ko sa gabi.
Bakit? Alam na alam naman ng iba ang Pitch ko.
Baka dahil doon?
Nagwawala lang ako. Pasensya ka na.
...
Noon nag-diner kami ni Eric at si Pating sa simula ng January, tinanong ko kung saan si Vinny. Wala na siya ng tatlong buwan.
Wow. Mabilis ang panahon. Dapat di ko malimutan siya. Dadalhin ko siya sa Oscars, kako.
Naiisip ko ito dahil kahit sanay akong magpatugtog sa harap ng nanonood, parang nawawala ang tiwala ko. Ang naiisip ko tuloy ay "ano ang akala ng naririnig?"
Alam ko na ako'y natatakot ng kaunti dahil mabagal ang paguumpisa ko ng trabahong iyon.
Malabo ng kaunti?
Ang naaalaala ko lang ang paguumpisa ko kahapon. Pagtapos ng lunch, inumpisa ko ang USA cycle. Tinawagan ko ang isang Yellow ko. Kinakabado ako bago binaba ko ang phone.
Tapos kinakabado din ako pag tawag ko sa gabi.
Bakit? Alam na alam naman ng iba ang Pitch ko.
Baka dahil doon?
Nagwawala lang ako. Pasensya ka na.
...
Noon nag-diner kami ni Eric at si Pating sa simula ng January, tinanong ko kung saan si Vinny. Wala na siya ng tatlong buwan.
Wow. Mabilis ang panahon. Dapat di ko malimutan siya. Dadalhin ko siya sa Oscars, kako.
Sunday, January 11, 2009
Bad Trip
Tinatawagan ng NJ Narcotics ang Nanang ko.
Nagtatawag sila sa Linggo.
Wala akong alam doon.
Dapat di sila nagbebenta.
Alanganin.
...
Talagang nagagalit din ako sa opisina. May tatlong accounts na si Sam. Meron siyang dalawa sa umpisa ng buwan.
Ako... isa lang ang mula noon September pa.
Goddamn. Kung di ako sumasakit, ewan ko ano itong masamang pakiramdam.
Ayaw ko na ito.
Dapat mabubuti ang kapaligiran ko.
Itong araw na nagpipitch ako, ang pakiramdam ko'y parang hihinto na ako dahil walang mabuting pitch ako.
Akala ko naging mabuti na din an cold-call ko. Bakit wala pa ang mga bagong accounts ko?
Leche.
Tuloy, kaunting pagiiba ang tiwala ko. Di naman nagbabawas. Ngunit parang di siya kasing masigla.
Tapos marami pa ang kailangan gawin. Kailangan kong tapusing ang BBBY pitch.
Naku... kung di ako tama... parang nagrereklamo ang mga pahayag na ito.
Marami lang ang kailangan gawin. Nagagalit lang yata ako dahil lahat ay nangyari sa araw na ito. Marami ang mga masasamang pitch... meron akong isa na ari niya ang V at AAPL. Tuloy, nag DDM ako.
Tapos nagulat din ako sa itong isang pitch dahil 27 years old siya at sabi niya magpapaalam daw siya sa mga magulang niya.
Ang masama sa akin ay kung di ko alam paano sagutin ang suliranin, parang naghihintay ako hanggang sa pangalawang tawag.
Dapat lahat ay nasa umpisang tawag.
Ngunit, tatlo ang mabuti nangyari dito:
nagumpisa akong gumamit ng voice recorder. Tuloy, kaya kong pagaralin lahat ng mga mabubuti at lahat ng masasamang mga tawag.
Nagumpisa din akong nagpitch sa USA. Dapat ako'y magaral ng mabuti.
Kahit masama ang pakiramdam ko sa loob, di ako sumuko at nagtuloy pa din ako sa phone. Ginamit ko ang iPod ko habang naghihintay ng mga magbibili.
Naku. Sana itong paghihirap ay di magtutoloy at di magtatagal. Ginagawa ko lahat ng kaya ko. Sana, ito ang tinatawag nilang "growing pains."
Tapos ibang bagay pa ang Travel Journals.
Ito ang mga bagay sa isip ko.
Nagtatawag sila sa Linggo.
Wala akong alam doon.
Dapat di sila nagbebenta.
Alanganin.
...
Talagang nagagalit din ako sa opisina. May tatlong accounts na si Sam. Meron siyang dalawa sa umpisa ng buwan.
Ako... isa lang ang mula noon September pa.
Goddamn. Kung di ako sumasakit, ewan ko ano itong masamang pakiramdam.
Ayaw ko na ito.
Dapat mabubuti ang kapaligiran ko.
Itong araw na nagpipitch ako, ang pakiramdam ko'y parang hihinto na ako dahil walang mabuting pitch ako.
Akala ko naging mabuti na din an cold-call ko. Bakit wala pa ang mga bagong accounts ko?
Leche.
Tuloy, kaunting pagiiba ang tiwala ko. Di naman nagbabawas. Ngunit parang di siya kasing masigla.
Tapos marami pa ang kailangan gawin. Kailangan kong tapusing ang BBBY pitch.
Naku... kung di ako tama... parang nagrereklamo ang mga pahayag na ito.
Marami lang ang kailangan gawin. Nagagalit lang yata ako dahil lahat ay nangyari sa araw na ito. Marami ang mga masasamang pitch... meron akong isa na ari niya ang V at AAPL. Tuloy, nag DDM ako.
Tapos nagulat din ako sa itong isang pitch dahil 27 years old siya at sabi niya magpapaalam daw siya sa mga magulang niya.
Ang masama sa akin ay kung di ko alam paano sagutin ang suliranin, parang naghihintay ako hanggang sa pangalawang tawag.
Dapat lahat ay nasa umpisang tawag.
Ngunit, tatlo ang mabuti nangyari dito:
nagumpisa akong gumamit ng voice recorder. Tuloy, kaya kong pagaralin lahat ng mga mabubuti at lahat ng masasamang mga tawag.
Nagumpisa din akong nagpitch sa USA. Dapat ako'y magaral ng mabuti.
Kahit masama ang pakiramdam ko sa loob, di ako sumuko at nagtuloy pa din ako sa phone. Ginamit ko ang iPod ko habang naghihintay ng mga magbibili.
Naku. Sana itong paghihirap ay di magtutoloy at di magtatagal. Ginagawa ko lahat ng kaya ko. Sana, ito ang tinatawag nilang "growing pains."
Tapos ibang bagay pa ang Travel Journals.
Ito ang mga bagay sa isip ko.
Thursday, January 8, 2009
Pagtutulog at pagbabangon
Pag natutulog ako, ang pakiramdam ay namamatay ako ng kaunti. Bumabagal ang hininga ko. Tapos nalilimutan ko kung anung iniisip ko bago ako'y tulog na.
Sa umaga, pumipikit ako ng kaunti dahil wala akong pagkamalayan. Parang nalimutan ko bakit ako'y gising.
Parang di ganoon ang pakiramdam pag ako'y bagong lipat ng bahay.
Noon bago pa lang kami sa States, naaalaala ko na di ako natutulog ng madalas at palagi akong gising ng maaga. Sa mga apartments na natirahan namin sa NYC at NJ, alam ko na madalas ako gising ng maaga.
Kailangan kong balikan ang pakiramdam na iyan. Iyan ang pakiramdam ko noon na dalawin ko ang Buenos Aires, Accra, at London.
Parang di ko alam ano ang mangyayari sa susunod na minuto doon. Parang di ako kinakabado at may tiwala sa mabuting kaluluwa at ang pagiiba ng bagong lungsod.
Iyon ang pagaaralin ko. Iyon ang masarap na pakiramdam dahil masigla iyon.
Kailangan kong pagaaralin paanong uulitin ang pagbabago.
Ayaw kong sabihin na ayaw akong gumising. Ayaw ko ang pakiramdam na tinatamad akong bumangon.
Sa umaga, pumipikit ako ng kaunti dahil wala akong pagkamalayan. Parang nalimutan ko bakit ako'y gising.
Parang di ganoon ang pakiramdam pag ako'y bagong lipat ng bahay.
Noon bago pa lang kami sa States, naaalaala ko na di ako natutulog ng madalas at palagi akong gising ng maaga. Sa mga apartments na natirahan namin sa NYC at NJ, alam ko na madalas ako gising ng maaga.
Kailangan kong balikan ang pakiramdam na iyan. Iyan ang pakiramdam ko noon na dalawin ko ang Buenos Aires, Accra, at London.
Parang di ko alam ano ang mangyayari sa susunod na minuto doon. Parang di ako kinakabado at may tiwala sa mabuting kaluluwa at ang pagiiba ng bagong lungsod.
Iyon ang pagaaralin ko. Iyon ang masarap na pakiramdam dahil masigla iyon.
Kailangan kong pagaaralin paanong uulitin ang pagbabago.
Ayaw kong sabihin na ayaw akong gumising. Ayaw ko ang pakiramdam na tinatamad akong bumangon.
Wednesday, January 7, 2009
Naladlad ang mga magnanakaw
Ang masama dito'y silang dalawa'y Asian na singkit ang mata.
Ang nauuna ay si Yan Wang. Maaaring malaki ang operasyon niya. Kinakabado ang mga Intsik umuupa ng studio at nagpbibigay ng payo sa akin. Palagay nila maaari na di dadalo ang magnanakaw sa hukuman sa Feb. 9. Kung ganoon, di siya mabuti na tao.
Ang pangalawa ay isang demonyong nagsusuot ng pulang saya. Ayaw kong ipakinggan ang mga tsismis sa tao. Ang naririnig ko lang ay ang nangyari noon umalis ako sa isang party. Siya'y lasing na lasing na. Katulad ng mga mararaming babae, nakasuot siya ng pulang saya. Ang narinig ko'y kinurot niya ang utong ng asawa ng amo niya at nahuli siyang may hawak ng gamit na hindi sa kanya, isang digital camera.
Narinig ko na pinaalis siya sa trabaho.
Dahan dahan lang.
Ang nauuna ay si Yan Wang. Maaaring malaki ang operasyon niya. Kinakabado ang mga Intsik umuupa ng studio at nagpbibigay ng payo sa akin. Palagay nila maaari na di dadalo ang magnanakaw sa hukuman sa Feb. 9. Kung ganoon, di siya mabuti na tao.
Ang pangalawa ay isang demonyong nagsusuot ng pulang saya. Ayaw kong ipakinggan ang mga tsismis sa tao. Ang naririnig ko lang ay ang nangyari noon umalis ako sa isang party. Siya'y lasing na lasing na. Katulad ng mga mararaming babae, nakasuot siya ng pulang saya. Ang narinig ko'y kinurot niya ang utong ng asawa ng amo niya at nahuli siyang may hawak ng gamit na hindi sa kanya, isang digital camera.
Narinig ko na pinaalis siya sa trabaho.
Dahan dahan lang.
Monday, January 5, 2009
Saturday, January 3, 2009
Damong-gamot
Queens
Parang ibang state ang Queens sa akin, kahit na dalawin ko na ang maraming lugar sa Queens.
Noon bagong lipat lang kami dito sa US, namimili kami sa Queens at sa New Jersey. Ayaw ko itong lugar tinignan namin sa Queens dahil ayaw ako ng mga bata doon. Na tuloy kami sa NJ.
Kilala ko ng kaunti ang Queens, mula sa Astoria hanggang Jamaica. May mga kilala ako sa Astoria. Si Selena'y nakatira sa Long Island City. May mga kilala ako at kwento galing sa Rego Park at Kew Gardens.
Ngayon, binibisita ko ang Queens dahil sa Woodside at Elmhurst.
Ito daw ang Pinoy colony sa New York City. May mga colonies din sa Edison, NJ at sa isang pook ng Jersey City.
Dito galing si Mon. Palagi niyang pahayag sa mga kilala niya na akoy isang musikero at stockbroker.
Nagkita kami sa Huwebes. Hinabol ko ang 7 train papuntang 69th St sa Elmhurst.
Doon ang Perlas ng Silangan.
Habang naghihintay kami ni Mon sa kaibigian niya si Jack, pinakilala ako kay Nel, ang may ari ng Perlas restaurant and bar.
Pumayag si Nel. Pumuyag siya na magpapatugtog ako ng band ko.
Ayos.
Kung maganda ang palabas ko doon sa kinabukasan, maaaring madalas kaming magpapatugtog doon.
Dumating si Jack. Siyota niya na si Irena ang naghatid sa atin.
Hinatid kaming tatlo sa apartment ni Jack.
Dala-dala ni Mon ang kanin, sisig, at manok. May sinigang na pinainit ni Jack.
Di ako kumakain ng baboy kung di siya sisig.
Bagoing kilala ko si Jack at nilarawan ni Jack na nagkakilala sila sa subway sa huling buwan. Parang malayo na ang pagdating ni Jack sa barko. Marami siyang kuwento.
Ayos din. Dumadami ang mga Pinoy na kilala ko dito sa States.
Marami ang mga Pinoy sa Queens, kamo.
Parang ibang state ang Queens sa akin, kahit na dalawin ko na ang maraming lugar sa Queens.
Noon bagong lipat lang kami dito sa US, namimili kami sa Queens at sa New Jersey. Ayaw ko itong lugar tinignan namin sa Queens dahil ayaw ako ng mga bata doon. Na tuloy kami sa NJ.
Kilala ko ng kaunti ang Queens, mula sa Astoria hanggang Jamaica. May mga kilala ako sa Astoria. Si Selena'y nakatira sa Long Island City. May mga kilala ako at kwento galing sa Rego Park at Kew Gardens.
Ngayon, binibisita ko ang Queens dahil sa Woodside at Elmhurst.
Ito daw ang Pinoy colony sa New York City. May mga colonies din sa Edison, NJ at sa isang pook ng Jersey City.
Dito galing si Mon. Palagi niyang pahayag sa mga kilala niya na akoy isang musikero at stockbroker.
Nagkita kami sa Huwebes. Hinabol ko ang 7 train papuntang 69th St sa Elmhurst.
Doon ang Perlas ng Silangan.
Habang naghihintay kami ni Mon sa kaibigian niya si Jack, pinakilala ako kay Nel, ang may ari ng Perlas restaurant and bar.
Pumayag si Nel. Pumuyag siya na magpapatugtog ako ng band ko.
Ayos.
Kung maganda ang palabas ko doon sa kinabukasan, maaaring madalas kaming magpapatugtog doon.
Dumating si Jack. Siyota niya na si Irena ang naghatid sa atin.
Hinatid kaming tatlo sa apartment ni Jack.
Dala-dala ni Mon ang kanin, sisig, at manok. May sinigang na pinainit ni Jack.
Di ako kumakain ng baboy kung di siya sisig.
Bagoing kilala ko si Jack at nilarawan ni Jack na nagkakilala sila sa subway sa huling buwan. Parang malayo na ang pagdating ni Jack sa barko. Marami siyang kuwento.
Ayos din. Dumadami ang mga Pinoy na kilala ko dito sa States.
Marami ang mga Pinoy sa Queens, kamo.
Subscribe to:
Posts (Atom)
