Dapat di ako nahihiya pag ako'y nagtratrabaho sa harap ng tao.
Naiisip ko ito dahil kahit sanay akong magpatugtog sa harap ng nanonood, parang nawawala ang tiwala ko. Ang naiisip ko tuloy ay "ano ang akala ng naririnig?"
Alam ko na ako'y natatakot ng kaunti dahil mabagal ang paguumpisa ko ng trabahong iyon.
Malabo ng kaunti?
Ang naaalaala ko lang ang paguumpisa ko kahapon. Pagtapos ng lunch, inumpisa ko ang USA cycle. Tinawagan ko ang isang Yellow ko. Kinakabado ako bago binaba ko ang phone.
Tapos kinakabado din ako pag tawag ko sa gabi.
Bakit? Alam na alam naman ng iba ang Pitch ko.
Baka dahil doon?
Nagwawala lang ako. Pasensya ka na.
...
Noon nag-diner kami ni Eric at si Pating sa simula ng January, tinanong ko kung saan si Vinny. Wala na siya ng tatlong buwan.
Wow. Mabilis ang panahon. Dapat di ko malimutan siya. Dadalhin ko siya sa Oscars, kako.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment